Τι είναι ο τραυλισμός; 02/05/2012

Τι κοινό λένε πως είχαν οι Μέριλιν Μονρόε, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ και ο Ισαάκ Νεύτωνας; Φυσικά ταλέντο και δόξα, αλλά όχι μόνο αυτά. Και οι τρεις τους ακούγεται πως είχαν εμφανίσει τραυλισμό.

Τον 5^ο αιώνα π.Χ. ο Ιπποκράτης περιγράφει λεπτομερώς τα συμπτώματα του τραυλισμού. Λένε πως τραυλισμό είχε και ο ρήτορας Δημοσθένης, ο οποίος εκτός από το να μιλάει με το στόμα γεμάτο βότσαλα προκειμένου να αντιμετωπίσει τις αρθρωτικές του δυσκολίες, περνούσε ώρες σε σκοτεινή σπηλιά αφουγκραζόμενος τη σιωπή ή διάβαζε δύσκολα κείμενα υπό τη συνοδεία του ήχου των κυμάτων. Αυτή ίσως ήταν από τις πρώτες απόπειρες αντιμετώπισης του τραυλισμού.

Τι είναι ο τραυλισμός;

Ο τραυλισμός είναι μια διαταραχή του προφορικού λόγου και συγκεκριμένα είναι μια δυσκολία στη ροή της ομιλίας – στον ρυθμό, τη μελωδία και την ταχύτητά της. Εκδηλώνεται με ασυντόνιστες κινήσεις του μυϊκού συστήματος, της αναπνοής, της φωνής και της άρθρωσης. Συνήθως κάνει την εμφάνισή του στην παιδική ηλικία, μεταξύ 3 και 5 ετών και στο μέγιστο των περιπτώσεων νωρίτερα της συμπλήρωσης των 8 ετών. Είναι συχνότερος στα αγόρια απ’ ότι στα κορίτσια. Επίσης, οικογένεια που έχει άτομο που τραυλίζει έχει αυξημένες πιθανότητες να παρουσιαστεί το ίδιο πρόβλημα και σε άλλα μέλη της.

Βασικά χαρακτηριστικά της ομιλίας στον τραυλισμό είναι οι επαναλήψεις συλλαβών ή ολόκληρων λέξεων, οι επιμηκύνσεις φωνηέντων, οι παύσεις μεταξύ των λέξεων και τα μπλοκαρίσματα.  Τα παραπάνω χαρακτηριστικά μπορεί να συνοδεύονται από κάποια δευτερογενή συμπτώματα όπως κλείσιμο ματιών, τικ, κάλυψη του στόματος, αποφυγή βλεμματικής επαφής.

Ο τραυλισμός “χτυπά” ένα στα 20 παιδιά 12/03/2012

Ένα στα είκοσι παιδιά προσχολικής ηλικίας (5%) εμφανίζουν για κάποιο χρονικό διάστημα δυσχέρεια στη ροή της ομιλίας και κάποια από αυτά μπορεί να εδραιώσουν έναν μόνιμο τραυλισμό, ο οποίος να τα συνοδεύει σε όλη τους τη σχολική και ενήλικη ζωή. Οι διαταραχές της ροής της ομιλίας (τραυλισμός) δεν αφορούν μόνον παιδιά αλλά και ενήλικες.

Ο τραυλισμός εκδηλώνεται λεκτικά κυρίως με επαναλήψεις συλλαβών, λέξεων και φράσεων, επιμηκύνσεις φθόγγων και ορισμένες φορές με αντανακλαστικές συσπάσεις (τικ) των μυών του προσώπου και του σώματος. Συναισθηματικά ο τραυλισμός εκδηλώνεται με αισθήματα ντροπής και απόρριψης, φόβο και αποφυγή της λεκτικής επικοινωνίας. Κοινωνικά τα πρόσωπα που τραυλίζουν μπορεί να γίνουν αντικείμενο κοροϊδίας, απομονώνονται ή αποκλείονται από επαγγελματικές θέσεις.

Με στόχο την ενημέρωση για τις διαταραχές του λόγου, την πρόληψη, τον έγκαιρο εντοπισμό και την αντιμετώπισή τους και με αφορμή την 6η Μαρτίου- Ευρωπαϊκή Ημέρα Λογοθεραπείας-, της οποίας το φετινό θέμα είναι «Οι διαταραχές ροής της ομιλίας – τραυλισμός», ο Πανελλήνιος Σύλλογος Λογοπεδικών-Λογοθεραπευτών διοργανώνει έως και το τέλος του μήνα σειρά δραστηριοτήτων σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας.

Στο πλαίσιο αυτών των δραστηριοτήτων, λογοπεδικοί θα εξετάζουν σήμερα παιδιά για την ανίχνευση των διαταραχών του λόγου και της επικοινωνίας στα Κέντρα Ψυχικής Υγείας και τις Ιατροπαιδαγωγικές Υπηρεσίες.

πηγή: ΑΜΠΕ

Συμβουλευτική Γονιών 01/03/2012

Η ανατροφή των παιδιών στη σύγχρονη κοινωνία φαίνεται να μην είναι εύκολη υπόθεση αρκετά συχνά και για πολλούς γονείς. Οι ρυθμοί της ζωής, οι πιέσεις του σχολικού περιβάλλοντος, η έλλειψη χρόνου ή ακόμα και τα απρόβλεπτα γεγονότα ζωής μπορούν να προκαλέσουν δυσκολίες και να κάνουν κάθε γονιό να νιώσει αβοήθητος στο δύσκολο ρόλο του.

Η συμβουλευτική γονέων είναι η συνεργασία των γονέων με έναν ψυχοθεραπευτή με σκοπό να βοηθήσουν στην αναγνώριση και τη διαχείριση των δυσκολιών του παιδιού τους  έτσι ώστε να βελτιωθεί η ψυχοσυναισθηματική κατάσταση του παιδιού και κατά συνέπεια η συμπεριφορά του.

Τα παιδιά συνήθως δεν μπορούν να ξεπεράσουν τα προβλήματα μόνα τους. Σε κάποιες  περιπτώσεις, χρειάζεται μία εξατομικευμένη θεραπεία του ίδιου του παιδιού, με παράλληλη βοήθεια προς τους γονείς. Σε ηπιότερες περιπτώσεις, είναι πιθανό να αρκεί η συμβουλευτική γονιών για την αντιμετώπιση του προβλήματος.

Η συμβουλευτική μπορεί να φανεί χρήσιμη στους γονείς βοηθώντας τους να αποδεχτούν το παιδί τους και να το στηρίξουν σε μια δύσκολη φάση, δίνοντας έμφαση και σε άλλες πλευρές, της προσωπικότητας του και της ζωής του.

Τα παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα έχουν συχνά χαμηλή αυτοεκτίμηση, η οποία επηρεάζει αρνητικά τόσο τις σχέσεις  με τους άλλους, όσο και τη μαθησιακή τους απόδοση. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι γονείς έχουν τη δυνατότητα να τα βοηθήσουν καθοριστικά να αναπτύξουν μία θετικότερη εικόνα του εαυτού τους.

Η φτωχή επένδυση στη σχολική μάθηση, η έλλειψη ικανοποιητικών κοινωνικών σχέσεων, κάποια προβλήματα συμπεριφοράς σχετίζονται συχνά με αυτό που ονομάζουμε «συναισθηματική ανωριμότητα του παιδιού». Με τους κατάλληλους χειρισμούς, ο πατέρας και η μητέρα μπορούν να ενθαρρύνουν έμπρακτα το παιδί τους να ωριμάσει συναισθηματικά, ώστε να είναι σε θέση να αντιμετωπίζει τις απογοητεύσεις, τις ματαιώσεις της καθημερινότητας και να αποκτήσει μεγαλύτερη αυτονομία.

Είναι αυτονόητο πως όταν τα προβλήματα του παιδιού σχετίζονται άμεσα με δύσκολες οικογενειακές καταστάσεις, οι καταστάσεις αυτές θα βρεθούν στο επίκεντρο των συμβουλευτικών συνεδριών. Μέσα από τις συναντήσεις των γονιών με τον ειδικό βρίσκουμε τις αιτίες που μπορεί να προκάλεσαν ανησυχία ή αλλαγές στη συμπεριφορά του, αναγνωρίζουμε τις ανάγκες της οικογένειας και προχωράμε στην επίλυση όσων δημιούργησαν το πρόβλημα.

Παρά την ονομασία της, η συμβουλευτική δεν είναι ένα «μάθημα», ούτε μία σειρά συμβουλών. Όντως, μπορεί ο ψυχοθεραπευτής να δώσει συγκεκριμένες συμβουλές για ορισμένα θέματα, όμως αυτό αποτελεί μέρος μόνο της διαδικασίας. Στις συνεδρίες της συμβουλευτικής οι γονείς φέρνουν προς συζήτηση τα θέματα που τους απασχολούν σχετικά με το παιδί και γίνεται προσπάθεια να δοθεί ένα νόημα στη συμπεριφορά του. Ο ψυχοθεραπευτής, όντας έξω από την οικογένεια, προσφέρει συχνά μία άλλη ερμηνεία από αυτήν προς την οποία σκέφτονται οι γονείς. Αυτή η νέα «ματιά» μπορεί να ανοίξει εναλλακτικούς δρόμους θεώρησης και αντιμετώπισης του παιδιού από τους γονείς του. Αλλάζοντας στάση οι γονείς, αλλάζει και το παιδί, αφού σε κάθε οικογένεια, υπάρχει αλληλεπίδραση των μελών της.

Η συμβουλευτική γίνεται με συνήθως με συχνότητα 4 ή 2 συνεδριών το μήνα και πραγματοποιούνται από την Ήρα Λαμπίρη και τη Φιλιώ Τσουκαλά.

Οι μέρες των Χριστουγέννων και η ψυχολογία των υπογόνιμων ζευγαριών 28/12/2011

Άρθρο της Φιλιώς Τσουκαλά που δημοσιέυτηκε στην ιστοσελίδα www.mitrotita.gr

 

Τα ζευγάρια που δυσκολεύονται να αποκτήσουν παιδί, ιδιαίτερα όταν αυτή η διαδικασία χρονίζει και η επιθυμία τους δεν ευοδώνεται συχνά εκφράζουν φόβους για τις επερχόμενες γιορτές.

Φοβούνται τη συνάθροιση της οικογένειας, όπου πιθανώς θα υπάρχουν μωρά και παιδιά άλλων μελών της ευρύτερης οικογένειας ή των κοντινών φίλων. Ανησυχούν ότι θα πληγωθούν, θα ζηλέψουν, θα κακιώσουν ακόμα και με πολύ αγαπημένα τους πρόσωπα (παρότι πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι αυτά τα συναισθήματα είναι και φυσιολογικά και αναμενόμενα). Δυσφορούν με τις πιθανές ερωτήσεις των οικείων για το «πότε με το καλό» ή, αν είναι ενήμεροι για την κατάσταση,  για τις καλοπροαίρετες (ελπίζουμε) ερωτήσεις σε σχέση με την πορεία των προσπαθειών και τον ψυχολογικό τους αντίκτυπο. «πώς τα πάτε; Πότε θα γίνει η προσπάθεια εξωσωματικής; Πως το παίρνει ο/η σύζυγος; Μη στενοχωριέστε κλπ» καθώς και τις διάφορες συμβουλές των παλιότερων, τα γιατροσόφια που «σίγουρα» πιάνουν (αλλά για την υπογόνιμη γυναίκα φαίνεται ότι πάντα πιάνουν στις άλλες και σίγουρα όχι στην ίδια). Ακόμα την επανάληψη ιστοριών με αίσιο τέλος που ωστόσο μπορεί να επιτείνουν την αίσθηση του ζευγαριού ότι μόνο εκείνοι υποφέρουν κα αγωνιούν.

Το νέο site του Εν Δυνάμει 26/12/2011

μπορείτε να επισκεφτείτε το νέο μας site στο οποίο θα δημοσιεύονται πλέον και τα άρθρα του Blog στη διεύθυνση

www.endynamei.gr

καλή πλοήγηση!

Η απόφαση για ένα παιδί 19/12/2011

Άρθρο της Φιλιώς Τσουκαλά που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα

www.mitrotita.gr

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τι συμβαίνει όταν ένα ζευγάρι αποφασίζει να κάνει παιδί και αυτό αποδεικνύεται δύσκολο;
Καταρχήν η ίδια η λήψη της απόφασης για κάθε ζευγάρι, ανεξαρτήτως αν θα τεκνοποιήσει εύκολα ή δύσκολα, δεν είναι απλή διαδικασία.  Η γυναίκα και ο άντρας επηρεάζονται από πολλούς παράγοντες για την απόφαση αυτή. Κάποιοι από αυτούς είναι συνειδητοί και άλλοι ασυνείδητοι.  Ένας παράγοντας είναι τα συναισθήματα που έχουν ο ένας για τον άλλο. Μπορεί λοιπόν να θέλουν ένα παιδί επειδή νιώθουν πολύ ερωτευμένοι μεταξύ τους. Ίσως να νιώθουν ότι η κοινή τους πορεία έχει ολοκληρώσει έναν κύκλο και χρειάζονται να περάσουν στην «επόμενη φάση». Ακόμα όμως και αυτή η απλή διατύπωση σημαίνει διαφορετικά πράγματα για το κάθε ζευγάρι. Δυστυχώς μερικές φορές συμβαίνει και το αντίθετο. Το ζευγάρι αποφασίζει να κάνει παιδί ακριβώς για να σώσει μία σχέση που είναι εύθραυστη. Μπορεί λοιπόν να προκύψει το δίλλημα «κάνουμε οικογένεια ή χωρίζουμε» ακόμα κι αν αυτό δεν λέγεται μεταξύ τους.

Άγχος για τους μαθητές Δημοτικού και Γυμνασίου 02/12/2011

Άγχος και πίεση, ήδη από το Δημοτικό, χαρακτηρίζουν τη μαθητική εμπειρία, σύμφωνα με Πανελλήνια Έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 2010 σε μαθητές από ομάδα επιστημόνων του Ερευνητικού Πανεπιστημιακού Ινστιτούτου Ψυχικής Υγιεινής (ΕΠΙΨΥ).

Οι αυξημένες υποχρεώσεις των παιδιών, τα οδηγούν πολλές φορές στο στρες που συνδέεται με την εκδήλωση ψυχοσωματικών συμπτωμάτων.

Συγκεκριμένα, στην έρευνα των Κοκκέβη Α., Φωτίου Α., Σταύρου Μ. και Καναβού Ε., αναφέρεται ότι ένας στους τέσσερις 11χρονους και ένας στους δύο 13χρονους και 15χρονους αισθάνονται αρκετά ή πολύ πιεσμένοι από το σχολείο. Η πίεση αυτή συνδέεται με την εμφάνιση ψυχοσωματικών
συμπτωμάτων.

Σύμφωνα με την έρευνα, οι έφηβοι κάνουν απογευματινά μαθήματα (ιδιαίτερα ή στο φροντιστήριο) κατά μέσο όρο 9 ώρες την εβδομάδα. Το 2010 αυξάνονται οι ώρες που οι έφηβοι αναφέρουν ότι κάνουν ιδιαίτερα ή φροντιστήριο για τα μαθήματα του σχολείου.

Ψάχνοντας για ένα σπίτι για το σώμα – Η χοροθεραπεία στην Ψύχωση 01/12/2011

Σε ένα προάστιο του Παρισιού λαμβάνει χώρα εδώ και κάποια χρόνια μια ομάδα χοροθεραπείας με ψυχωσικούς ενήλικες, που νοσηλεύονται στο νοσοκομείο του Ville- Evrard. Η ομάδα αυτή είναι σχετικά ανοιχτή, υπό την έννοια ότι υπάρχουν κάποιοι σταθεροί ασθενείς που την παρακολουθούν αλλά ανά διαστήματα προστίθενται και νέοι νοσηλευόμενοι. Αποτελείται συνήθως από 6-10 άτομα, και υπεύθυνη είναι μια πρώην χορεύτρια και χορογράφος, η Κίτσου Ντυμπουά ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη στα θέματα ψυχικής υγείας, με την οποία δούλεψα για ένα χρόνο σαν συνθεραπεύτρια ψυχολόγος. Οι συνεδρίες λαμβάνουν χώρα σε μια μεγάλη αίθουσα χορού άδεια από αντικείμενα και διαρκεί μια ώρα κατά τη διάρκεια της οποίας ακούγεται μόνο η φωνή της θεραπεύτριας που εξηγεί τις προτεινόμενες ασκήσεις και η μουσική. Πρόκειται λοιπόν για μια «σωματική γλώσσα» και η επικοινωνία γίνεται μόνο δια μέσω του σώματος.

Οι συνεδρίες έχουν πάντα την ίδια δομή: σε ένα πρώτο χρόνο που διαρκεί περίπου σαράντα λεπτά η θεραπεύτρια προτείνει μια σειρά από σωματικές ασκήσεις, πάντα ίδιες και πάντα με την ίδια σειρά. Είναι ο χρόνος που χρησιμεύει σαν σημείο αναφοράς για τους ασθενείς, που χρησιμοποιούν κατά κάποιο τρόπο το σώμα των θεραπευτών σαν μοντέλο, σαν άξονα για να τοποθετηθούν τόσο σωματικά όσο και ψυχικά.

Ο χορός και η ψυχανάλυση, αν και πεδία διαφορετικά, βρίσκουν κοινά σημεία συνάντησης στο σώμα. Διάφοροι θεωρητικοί όπως ο Φρόυντ και ο Γουίνικοτ έχουν μιλήσει για το σώμα και τη σχέση του με τον ψυχισμό, καταλήγοντας στο ότι το Εγώ είναι πάνω απ’ όλα μια σωματική ενότητα, και η ανθρώπινη φύση είναι ένα συνεχές, μία ολότητα.

Τα νέα φυλλάδια του Εν Δυνάμει 31/10/2011

 

This slideshow requires JavaScript.

Αντίδοτα για τις ψυχικές επιπτώσεις της κρίσης 14/10/2011

Μία χαρακτηριστική επίπτωση της βίας στα θύματά της είναι η ανάπτυξη μια επίκτητης αίσθησης αβοήθητου (learned helplessness). Με άλλα λόγια, το βίωμα και σταδιακά η πεποίθηση ότι το θύμα θα υποστεί την επίθεση ανεξάρτητα από τις δικές του πράξεις, ότι δηλαδή δεν έχει έλεγχο πάνω στην σωματική και ψυχική του ακεραιότητα και ασφάλεια.

Στις κακοποιημένες γυναίκες, για παράδειγμα, αρχικά υπάρχει η πίστη ότι εκείνες κάνουν κάτι λάθος και ότι, αν είναι «σωστές», θα αποφύγουν τις επιθέσεις. Σύντομα όμως συνειδητοποιούν ότι πάντα κάτι θα φταίει και ποτέ δεν θα είναι σίγουρες ότι θα αποφύγουν τον ξυλοδαρμό.

Με την πάροδο του χρόνου οι γυναίκες, αν φυσικά παραμείνουν στην κακοποιητική σχέση, παθητικοποιούνται, δεν προσπαθούν πια και βυθίζονται σε βαθιά θλίψη, αναπτύσσουν ψυχοσωματικά νοσήματα, φοβίες και κρίσεις πανικού, αποτέλεσμα της ίδιας της βίας αλλά και του πολύ ισχυρού τραύματος που προκύπτει από την απώλεια ελέγχου πάνω στη ζωή τους.

Αυτός ο μηχανισμός ενεργοποιείται σε πολλούς ανθρώπους εν μέσω της οικονομικής κρίσης και εξαιτίας των μέτρων, τα οποία βυθίζουν μεγάλα κομμάτια του πληθυσμού στην ανεργία, στην ανέχεια και στην αβεβαιότητα μέσα από μια διαδικασία σοκ. Ένας νέος άνθρωπος, λοιπόν, έχει μάθει, αφενός, ότι με τον κόπο και την επιμονή του θα εξελιχθεί και, αφετέρου, ότι δεν απειλούνται οι βασικές του ανάγκες (θα έχει τροφή, στέγη, συγκοινωνίες, περίθαλψη και σχολείο), αλλά και οι βασικές του ελευθερίες, με την έννοια ότι ζει σε μία αστική δημοκρατία, όπου η καταστολή ασκείται «λελογισμένα».

Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα κάθε βεβαιότητα καταρρέει και ο ίδιος βρίσκεται καθημερινά εκτεθειμένος σε κάθε μορφής βία: Το να αναζητήσει εργασία με ταπεινωτικούς όρους, το να ανταγωνιστεί με τους συναδέλφους του για αυτή την εργασία, το να μην υπάρχουν δάσκαλοι και βιβλία για το παιδί του, την αυξημένη βία που αναπτύσσεται μεταξύ των καταπιεσμένων μέσα σε μια κοινωνία – ζούγκλα, αλλά και μία γενικευμένη και βίαιη καταστολή, η οποία νομιμοποιείται όλο και περισσότερο στον κυρίαρχο δημόσιο λόγο.

Δουλεύοντας ψυχοθεραπευτικά με γυναίκες και άνδρες, των οποίων η εργασιακή και οικονομική κατάσταση επιδεινώνεται με ραγδαίους ρυθμούς, παρά τις συστηματικές, εύστοχες και ακούραστες προσπάθειές τους για το αντίθετο, παρακολουθούμε τη σταδιακή κυριαρχία της αίσθησης του αβοήθητου στον ψυχισμό τους. Κατάθλιψη, απελπισία, παραίτηση, μνησικακία για τον διπλανό που έχει λίγο καλύτερες συνθήκες, ποικίλη κλινική συμπτωματολογία.

Αν σκεφτεί ο καθένας μας τον εαυτό του, θα δει ότι η ανάγκη για διατήρηση κάποιου ελέγχου και κάποιας βεβαιότητας στη ζωή μας είναι από τις πιο ζωτικές, ώστε να έχουμε στοιχειώδη ψυχική ισορροπία. Το αντίθετο αναβιώνει τα πιο πρώιμα άγχη αφανισμού της βρεφικής ηλικίας, όπου το υποκείμενο είναι απολύτως εξαρτημένο για την επιβίωσή του.

Ο ενήλικος, προκειμένου να μη βυθιστεί σε αυτό το ανυπόφορο άγχος, ενεργοποιεί εξίσου πρώιμους μηχανισμούς άμυνας, γεγονός που εξηγεί εν μέρει και την αύξηση της βίας αλλά και της αυτοκαταστροφικότητας (όχι μόνο αύξηση των αυτοκτονιών, αλλά και των κρουσμάτων HIV, επεσήμανε πρόσφατη έρευνα για την Ελλάδα).

Πέραν των λυπηρών διαπιστώσεων, ένα χρήσιμο συμπέρασμα είναι ότι η συμμετοχή ακριβώς των ανθρώπων που πλήττονται στις κάθε λογής αντιστάσεις αλλά και σε δίκτυα αλληλεγγύης δεν είναι μόνο ο τρόπος για κοινωνική αλλαγή, αλλά επιτελεί και θεραπευτική λειτουργία σε ατομικό επίπεδο. Αποκαθιστά δηλαδή μερικώς μια αίσθηση ενεργού συμμετοχής του ατόμου στην καθημερινότητα και στο μέλλον του, που αποτελεί προϋπόθεση για τη διατήρηση της ψυχικής υγείας.

 

Δημοσιεύτηκε στην Αυγή στις 12/10/2011 από τη Φιλιώ Τσουκαλά

Θεραπεία Διατροφικών Διαταραχών 06/10/2011

Οι διαταραχές πρόσληψης τροφής χαρακτηρίζονται από πολύ έντονα συναισθήματα, σκέψεις και συμπεριφορές που σχετίζονται κυρίως με τη διατροφή, προκαλώντας σημαντικούς κινδύνους για τη σωματική και την ψυχική υγεία των ανθρώπων που πάσχουν.

Οι διατροφικές διαταραχές είναι ψυχικές παθήσεις που εμπλέκουν τόσο το ίδιο το σώμα όσο και την εικόνα που έχουν οι ασθενείς γι’ αυτό. Συχνά οι πάσχοντες υποφέρουν από συναισθήματα κατάθλιψης και ενοχής και οδηγούνται σε κοινωνική απομόνωση και εμμονική ενασχόληση με το φαγητό, συμπεριφορές που δυσκολεύουν τη συναισθηματική και κοινωνική ζωή τους.

Η θεραπεία αποσκοπεί αφενός στον περιορισμό των κινδύνων για την υγεία και αφετέρου στην απελευθέρωση από αυτόν τον φαύλο κύκλο σκέψεων, ενεργειών και συναισθημάτων. Αποτελεί μια ευκαιρία να αποκατασταθεί η εικόνα του εαυτού με έναν πιο συνολικό τρόπο και να δημιουργηθούν νέες, πλουσιότερες σχέσεις με τους άλλους.

Κατηγορίες διατροφικών διαταραχών

Η ψυχογενής ανορεξία παίρνει τη μορφή του περιορισμού τροφής σε δραματικό βαθμό, οδηγώντας σε πολύ χαμηλό σωματικό βάρος. Χαρακτηρίζεται από εμμονή σε σχέση με τη μέτρηση των θερμίδων, μπορεί να συνοδεύεται από εμετούς ή και χρήση καθαρτικών και από έντονη σωματική άσκηση.

Η ψυχογενής βουλιμία περιλαμβάνει επεισόδια κατά τα οποία γίνεται κατανάλωση μεγάλης ποσότητας τροφής που ακολουθείται από εμετούς ή/και χρήση καθαρτικών. Παρότι οι ασθενείς καταφέρνουν να διατηρήσουν «κανονικό» σωματικό βάρος, δημιουργούνται σοβαρές σωματικές και ψυχικές επιπτώσεις.

Η ψυχογενή υπερφαγία χαρακτηρίζεται από κατανάλωση μεγάλης ποσότητας φαγητού, όπως και η βουλιμία, αλλά χωρίς την πρόκληση εμετού, με αποτέλεσμα να αυξάνεται τις περισσότερες φορές το σωματικό βάρος.

Ψυχοθεραπευτική παρέμβαση για την αντιμετώπιση των ψυχοσωματικών παθήσεων 03/10/2011

Το Εν δυνάμει προσφέρει ένα πλαίσιο ψυχοθεραπευτικών παρεμβάσεων ψυχοδυναμικής προσέγγισης ψυχοσωματικών παθήσεων όπως η ψωρίαση, το έκζεμα, η ακμή, οι ημικρανίες, οι αϋπνίες, η σπαστική κολίτιδα, η νόσος του Cronn κ.ο.κ.

Στόχος των ψυχοθεραπευτικών αυτών παρεμβάσεων είναι η αντιμετώπιση του ασθενούς ως ψυχοσωματική ολότητα προκειμένου να καταδειχτεί η διάδραση του σώματος και της ψυχής και να εντοπιστούν, καθώς και να αντιμετωπιστούν τα ψυχικά παθογενετικά αίτια της ψυχοσωματικής του πάθησης.

Πράγματι, η εμφάνιση και η εξέλιξη (ίαση, υποτροπή, επιδείνωση) μιας ψυχοσωματικής πάθησης δεν είναι ανεξάρτητη της ψυχολογικής κατάστασης του ατόμου που πάσχει από αυτή, αλλά αντηχεί δύσκολες καταστάσεις όπως το στρες, το άγχος, η απώλεια, το πένθος, ο θυμός κ.α. τις οποίες ο πάσχων δυσκολεύεται να διαχειριστεί ψυχικά ή ακόμα και να λεκτικοποιήσει με αποτέλεσμα να εγγράφονται στο σώμα του με τη μορφή ενός ψυχοσωματικού συμπτώματος.

Το Εν Δυνάμει απέκτησε νέο χώρο στο Φιξ 28/09/2011

Εδώ και λίγες μέρες πραγματοποιήθηκαν τα σχέδιά μας για ένα χώρο πολλαπλών ψυχοθεραπειών στην περιοχή του Φιξ.

Ο χώρος είναι κατάλληλα διαμορφωμένος για να φιλοξενεί ψυχοθεραπείες ενηλίκων, παιδιών και εφήβων, σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο.

Ήδη πραγματοποιούνται εκεί οι υπηρεσίες που αναφέρονται στο Blog. Σύντομα θα αναρτήσουμε λεπτομερέστερο υλικό σε σχέση με τις δραστηριότητές μας.

Η νέα μας διεύθυνση είναι

Ζαχαρίτσα 33

11741, κουκάκι

τηλ: 210 9210830

Καλλιτεχνική Απασχόληση Παιδιών 26/09/2011

Στον νέο χώρο του Εν  Δυνάμει θα πραγματοποιούνται από τον Οκτώβριο ομάδες καλλιτεχνικής απασχόλησης παιδιών κάθε Σάββατο πρωί, 10.30-12.30.

Η καλλιτεχνική απασχόληση παιδιών απευθύνεται σε παιδιά κάθε ηλικίας που αναζητούν νέα ερεθίσματα για να ακονίσουν τα όμορφα μυαλουδάκια τους και να πειραματιστούν, μέσα από την συνεργασία με συνομηλίκους και με την αρωγή ειδικών (παιδοψυχολόγων, παιδαγωγών, εικαστικών κ.α.).

Τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με διάφορες μορφές τέχνης, όπως η ζωγραφική, η μουσική, ο πηλός, το κολλάζ, η φωτογραφία, το θεατρικό παιχνίδι, οι χειροτεχνίες με διάφορα πρωτότυπα υλικά και η μαγειρική.

Ανακαλύπτοντας τις διάφορες κλίσεις τους ενεργοποιείται η δημιουργικότητα και η φαντασία, ενώ ταυτόχρονα δίνεται έμφαση στις διαπροσωπικές σχέσεις, το διάλογο, τη συνεργασία και το μοίρασμα κοινών εμπειριών και συναισθημάτων.

 

 

Το κόστος συμμετοχής είναι 15 ευρώ ανά συνάντηση ή 50 ευρώ μηνιαίως (για δηλώσεις συμμετοχής τηλεφωνήστε στο Εν Δυνάμει, 210 9210830)

Ξανανοίγουν τη Λέρο;! 22/09/2011

H  ψυχική υγεία είναι ένα από τα πρώτα πράγματα που βάλλεται άμεσα από τις τρέχουσες πολιτικο-οικονομικές εξελίξεις στην Ελλάδα.

Οι τελευταίες αποφάσεις περιλαμβάνουν την απόλυση ή την εργασιακή εφεδρεία του μεγαλύτερου ποσοστού των ανθρώπων που επανδρώνουν τις δομές ψυχικής υγείας, δηλαδή ψυχιάτρους, ψυχολόγους και νοσηλευτές.

Η περικοπή 36,8 εκατ. ευρώ οδηγεί σε άμεσο κλείσιμο των μονάδων ψυχικής υγείας, που λειτουργούν με την ευθύνη των Νομικών Προσώπων Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ), και την επιστροφή στα ψυχιατρεία 1.500 ψυχικά πασχόντων που φιλοξενούνται στις στεγαστικές δομές, αφού όλο σχεδόν το εναπομείναν ποσό του προϋπολογισμού έχει ήδη απορροφηθεί το πρώτο εξάμηνο του 2011.

Αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι που έχουν εργαστεί σε αυτές τις δομές α)δεν έχουν πληρωθεί μετά το Μάιο, και β)μάλλον δε θα πληρωθούν ποτέ ξανά.

Επίσης σημαίνει οριστικό κλείσιμο για δομές που δεν είναι αντικαταστάσιμες, όπως πχ το Περιβολάκι, που λειτουργεί όλα αυτά τα χρόνια και υποδέχεται σαν κέντρο ημέρας παιδιά που πάσχουν από διάχυτες αναπτυξιακές διαταραχές, στηρίζοντας ταυτόχρονα όλο το οικογενειακό περιβάλλον τους. Τα παιδιά αυτά είναι αδύνατο να απορροφηθούν σε ειδικά σχολεία, αφού οι δάσκαλοι δεν είναι αρκετοί ή δεν υπάρχει επαρκώς εκπαιδευμένο προσωπικό για να υποδεχθεί παιδιά με βαριά παθολογία.

Και καταλήγουμε σε ένα από τα τελευταία σενάρια: αφού δεν υπάρχουν χρήματα για να συνεχίσουν να συντηρούνται τα προστατευμένα διαμερίσματα στα οποία διέμεναν μέχρι τώρα οι ψυχικά ασθενείς, θα χρειαστεί να επιστρέψουν στα άσυλα. Όμως δεν υπάρχει χώρος ούτε εκεί. Κι έτσι ξαναφτάνουμε στη Λέρο.

Παλινδρομούμε 40 και πλέον χρόνια, στην κατάσταση για την οποία κάποιοι σημαντικοί άνθρωποι πάλεψαν να ανατρέψουν τη δεκαετία του 70, διεκδικώντας ανθρωπιά και για τους ψυχικά πάσχοντες.

Οι παρούσες αποφάσεις εγείρουν ερωτήματα ως προς το αν οι πολιτικοί μπορούν να αναλάβουν τηντην ηθική ευθύνη να καταδικάσουν σε μη-ζωή, σε έναν κατήφορο κοινωνικής εξαθλίωσης, νομιμοποίησης της θυματοποίησης των «κοινωνικών αποβλήτων» και καταρράκωσης κάθε έννοιας ανθρώπινης αξιοπρέπειας, χιλιάδες ασθενείς με τις οικογένειές τους σε όλη τη χώρα και χιλιάδες εργαζομένους σε μακρόχρονη ανεργία, καταδικάζοντας τη χώρα να χάσει οριστικά ένα πολύτιμο ανθρώπινο δυναμικό και τεχνογνωσία σε αυτόν τον πολύ δύσκολο τομέα.

Ας πάρουν την κοινωνική ευθύνη με τα προσχηματικά και υποκριτικά επιχειρήματα λόγω τρόικας να κόψουν ακόμη και τις πενιχρές συντάξεις των ασφαλισμένων ατόμων για να στηρίξουν δήθεν την κατάρρευση ενός συστήματος Κοινωνικής Πρόνοιας και Αλληλεγγύης που οι ίδιοι οι «πολιτικοί της χρεοκοπίας» δημιούργησαν πολύ πριν τα χρόνια του Μνημονίου, μέσα από την άνθηση της διαπλοκής, της ανομίας, της διαφθοράς, της συγκάλυψης της οργανωμένης φοροδιαφυγής – της ανικανότητας και ανεπάρκειάς τους.

Ας πάρουν, τέλος, την ευθύνη της ύψιστης ιστορικής ύβρεως, που οι ολίγιστοι αυτοί πολιτικοί καταδικάζουν τα πιο αδύναμα τμήματα του πληθυσμού, λόγω οικονομικής κρίσης, στην εξαθλίωση και ελεύθερη πτώση. Η αλματώδης αύξηση των αυτοκτονιών, της κατάθλιψης, των ψυχοσωματικών και αγχωδών εκδηλώσεων που συνδέονται άρρηκτα με την απουσία και αδυναμία επένδυσης στην όποια ελπίδα για το μέλλον του κόσμου, φαίνεται να αποτελούν απλούς δείκτες περικοπής και τροποποίησης ενός προϋπολογισμού.

Τα ΝΠΙΔ, εδώ και 30 χρόνια, έχουν την ευθύνη λειτουργίας 210 Μονάδων Ψυχικής Υγείας (83 οικοτροφεία, 16 ξενώνες, 32 προστατευμένα διαμερίσματα, 42 κέντρα ημέρας, 13 κινητές μονάδες, 2 κέντρα Αλτσχάιμερ, 6 κέντρα ημέρας αυτισμού, 16 άλλες εξειδικευμένες μονάδες και προγράμματα), οι οποίες στην πλειονότητά τους ιδρύθηκαν στο πλαίσιο των προγραμμάτων αποασυλοποίησης (Λέρος Ι και ΙΙ) και στο πλαίσιο του προγράμματος Ψυχαργώς (Α και Β φάση).

Η διάσωση της οικονομίας υπό τις παρούσες συνθήκες είναι αξεχώριστη από τη διάσωση της πατρίδας και της δημοκρατίας και από τη διαμόρφωση ενός νέου συλλογικού ήθους, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη.

είπε ο Στέλιος Στυλιανίδης, Αναπληρωτής καθηγητής Κοινωνικής Ψυχιατρικής.

Φαίνεται ότι ένα κράτος που προσβάλλει την Υγεία, την Παιδεία και την Ψυχική Υγεία των πολιτών του, έχει ίσως κηρύξει σιωπηλό πόλεμο μέχρι την ψυχική κατάρρευση όλων μας.

Ας προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε τις κινητοποιήσεις των συναδέλφων, που προσπαθούν όχι μόνο να μη χάσουν την δουλειά τους, αλλά να συνεχίσουν να βοηθούν τον κόσμο που το έχει ανάγκη…

SOS για 210 μονάδες, 36.500 ασθενείς, 3.050 εργαζομένους 01/09/2011

Σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας σήμερα στις 10 το πρωί μπροστά από το υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και σε επίσημη καταγγελία προς την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τη Βουλή, τον Συνήγορο του Πολίτη και όλες τις ευρωπαϊκές και διεθνείς ενώσεις για την Ψυχική Υγεία καλούν οι φορείς τού «Αργώς» (Δίκτυο Φορέων Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης και Ψυχικής Υγείας).

Αντιδρούν κατ’ αυτόν τον τρόπο στην απόφαση του υπουργείου Υγείας να μειώσει κατά 37 εκατ. ευρώ τον εγκεκριμένο προϋπολογισμό των φορέων που ανήκουν στο δίκτυο.

Μεταξύ των άλλων, επισημαίνουν στην ανακοίνωσή τους, αλλά και σε χθεσινή επιστολή τους προς τον αρμόδιο υπουργό ότι: «Εγγραφο-σοκ του υπουργείου Οικονομικών στις 26.8.2011 οδηγεί χωρίς καμία προειδοποίηση και συνεννόηση σε άμεσο κλείσιμο 210 κοινοτικών μονάδων ψυχικής υγείας (83 οικοτροφεία, 16 ξενώνες, 32 προστατευμένα διαμερίσματα, 42 κέντρα ημέρας, 13 κινητές μονάδες, 2 κέντρα Αλτσχάιμερ, 6 κέντρα ημέρας αυτισμού, 16 άλλες εξειδικευμένες μονάδες και προγράμματα), που λειτουργούν από Νομικά Πρόσωπα Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ).

Κρίση και κατάθλιψη 29/08/2011

Κάθε παιδί, καθώς μεγαλώνει εκτίθεται σε μικρά ή μεγάλα τραυματικά γεγονότα, σε μικρές ή μεγάλες απογοητεύσεις, σαφώς και σε χαρούμενες εμπειρίες και σε αποκρίσεις των γονέων που συγκροτούν τα πιο δυνατά κομμάτια του αυριανού ενήλικα. Με άλλα λόγια κάθε άνθρωπος μεγαλώνοντας κουβαλάει μια ιστορία. Για πολλούς η ιστορία αυτή είναι βαριά και δύσκολή.

Όλοι μας αξιοποιούμε προσωπικούς μηχανισμούς άμυνας, άλλους πιο λειτουργικούς και άλλους δυσλειτουργικούς, προκειμένου να διαχειριστούμε αυτό το φορτίο. Παράλληλα ωστόσο,  η Δυτική κοινωνία κατά τις τελευταίες δεκαετίες όχι απλώς πρότεινε αλλά μάλλον επέβαλε και μία γενική κατεύθυνση, όπου οι άνθρωποι ενθαρρύνονται να διοχετεύουν τις δυνάμεις και τους κόπους τους: την ακαδημαϊκή και επαγγελματική πρόοδο. Αυτή η δημιουργικότητα επιτελεί συχνά και αμυντική λειτουργία.

Έτσι  λοιπόν ένας άνθρωπος που, για παράδειγμα, έχασε έναν γονιό σε μικρή ηλικία, που υπέστη βία, που έλαβε ελλιπή γονεϊκή φροντίδα , πράγματα πάνω στα οποία ως νήπιο ή παιδί δεν είχε έλεγχο και που δημιούργησαν μέσα του ένα βαθύ πόνο έμαθε ότι στο χώρο των σπουδών και της εργασίας θα μπορούσε να αναζητήσει ανακούφιση και να αποκαταστήσει την αίσθηση ελέγχου της ζωής του. Αν δουλέψει συστηματικά θα αποκτήσει προσόντα και πτυχία, αυτά θα είναι τα στηρίγματά του. Αργότερα θα βρει δουλειά και αν κοπιάσει είναι δυνατό να προοδεύσει. Μπορεί να απολαύσει οικονομική ανεξαρτησία και κοινωνική αναγνώριση. Παρότι ποτέ στον καπιταλισμό η «επιτυχία» δεν ήταν για όλους, η κυρίαρχη ιδεολογία επέτρεπε σε πολλούς να ονειρεύονται και να ελπίζουν σε κάποια οφέλη ως ανταλλάγματα της παραγωγικότητάς τους. Ορισμένοι ονειρεύονταν την πολυτέλεια, ΄΄αλλοι το να κάνουν μια δουλειά που θα τους ταιριάζει  και άλλοι απλώς να έχουν μία εργασία, να καλύπτουν τις οικονομικές τους υποχρεώσεις και ως εκ τούτου να ανήκουν στο κοινωνικό σύνολο βάσει των «κανόνων» της εποχής.

Ο ρόλος που σε άλλες εποχές επιτελούσε η θρησκευτική πίστη, η «τιμιότητα» της γυναίκας, η θέση στην κοινότητα, η αξιοσύνη του πολεμιστή ή του κυνηγού, στην κοινωνία μας αντικαταστάθηκε από διαφορετικές εκδοχές που σχετίζονται με την εκπαίδευση, την εργασία, την πρόοδο και την αμοιβή για τα παραπάνω.

Στερώντας αυτή την προοπτική από το μεγαλύτερο μέρος του ενεργού πληθυσμού της χώρας  και  σταδιακά της Ευρώπης, η κυρίαρχη  τάξη απειλεί την επιβίωση και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων. Ταυτόχρονα πλήττει την ταυτότητά και αίσθηση αξίας που έχουν με κόπο δομήσει βάσει των δικών της επιταγών.  Επιπλέον όμως αφήνει  χιλιάδες ανθρώπους εκτεθειμένους, γυμνούς, χωρίς όπλα απέναντι στα προσωπικά τους φαντάσματα. Όταν κάποιος που ακολούθησε πιστά τις κυρίαρχες επιταγές συνειδητοποιεί ότι το να έχει  εργασία και μισθό δεν εξαρτάται από εκείνον, ότι αν αρρωστήσει  δεν υπάρχει γιατρός να τον θεραπεύει, ότι δεν μπορεί  να προσφέρει στα παιδιά του τα αναγκαία, ότι  δεν μπορεί  να κάνει  σχέδια, τότε επιστρέφει  στην ίδια παιδική κατάσταση ανημποριάς, όπου ήταν απολύτως αβοήθητος και τα πάντα φαίνονταν βουνό.

Νομίζω λοιπόν ότι αυτή είναι μία ακόμα διάσταση που συσχετίζει την οικονομική και κοινωνική κρίση  με την έξαρση της κατάθλιψης και με ακραίες εκφράσεις της όπως είναι οι ιλιγγιωδώς  αυξανόμενες αυτοκτονίες αλλά και τα φαινόμενα βίας (ενδοοικογενειακής, γηπεδικής, σχολικής κλπ), όπου καταφεύγουν άνθρωποι προκειμένου να βιώσουν έστω στιγμιαία κάποια ισχύ και να αποφύγουν την κατάρρευση.  Με ποικίλους τρόπους καταστρέφονται ζωές σε ένα ακόμη έγκλημα, μια ακόμα μορφή βίας που δεν την αναφέρουν τα κανάλια αλλά είναι άγρια και μαζική καθώς καθηλώνει τους ανθρώπους στις πιο σκοτεινές τους στιγμές.

Φιλιώ Τσουκαλά, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Αυγή στις 22/7/2011

Οικονομική Εξόντωση των Ψυχικά Ασθενών 29/08/2011

To 40%-80% από τις συντάξεις των νοσηλευμένων – ψυχικά ασθενών απαιτεί η κυβέρνηση με νέα της απόφαση. Για εξόντωση των ψυχιατρικά ασθενών μιλά ο Δ/ντής του 9ου ψυχιατρικού τμήματος στο Δαφνί, προειδοποιώντας ότι θα κινήσει άμεσα νομικές διαδικασίες και στην Ελλάδα και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Ψυχιατρικά ασθενείς αλλά και ηλικιωμένοι καλούνται να συμμετάσχουν περισσότερο στις δαπάνες περιθαλψής τους, στα συνολικά 100 επιχορηγούμενα από το κράτος Ιδρύματα ΝΠΔΔ, στα οποία νοσηλεύονται. Με νέα απόφαση του Ανδρέα Λοβέρδου που δημοσιεύτηκε στην “Διαύγεια”, καλούνται να καταβάλουν, εκτός από το ημερήσιο νοσήλιο του ασφαλιστικού τους φορέα που παρακρατούνταν έως τώρα, και ένα μεγάλο μέρος της σύνταξης ή του επιδόματος πρόνοιας.

Όπως αναφέρεται στην εν λόγω απόφαση: «Οι περιθαλπόμενοι συμμετέχουν στη δαπάνη περίθαλψης με παρακράτηση ποσού από τη σύνταξη που λαμβάνουν από τον ασφαλιστικό τους φορέα, με ταυτόχρονη απόδοση αυτού στο νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου που τους φιλοξενεί».

Η Κοινότητα των “Υπερασπιστών της Ανορεξίας” (pro-anorexia) στο διαδίκτυο 02/06/2011

Εισαγωγή

Στο διαδίκτυο παρουσιάζεται μια εκτενής κοινότητα εφήβων και νέων γυναικών που υπερασπίζονται την ανορεξία όχι ως ασθένεια αλλά ως επίτευγμα αυτοελέγχου και μέρος της ταυτότητάς τους. Ακόμα και όταν αποδέχονται εν μέρει την παθολογική της διάσταση, αρνούνται τη θεραπεία ή δηλώνουν ανέτοιμες γι’ αυτήν. Η κοινότητα εκφράζεται μέσα από ιστοσελίδες, φόρουμ και τη συμμετοχή σε κοινωνικά δίκτυα. Ιστοσελίδες πρωτοεμφανίζονται μαζικά στα τέλη της δεκαετίας του ’90 και έχουν μια δεύτερη έκρηξη με την εμφάνιση των blogs και των κοινωνικών δικτύων.

Δομή και Περιεχόμενο

Οι ιστοσελίδες περιλαμβάνουν συνήθως:

• Αρχικές ειδοποιήσεις, όπου αναφέρεται ότι πρόκειται για χώρους pro-anorexia και καλούν όποιον/α κάνει απλώς δίαιτα ή βρίσκεται σε θεραπεία για Διατροφική Διαταραχή να μην συνεχίσει την περιήγηση.
• Διακηρυκτικά κείμενα σε σχέση με την διατροφική διαταραχή. Εξηγούν συχνά με μεγάλη σαφήνεια ότι βιώνοντας μια αίσθηση συνεχούς απαξίωσης και αυτομομφής, ο αγώνας ενάντια στην τροφή αποτελεί μοναδική πηγή περηφάνιας, δίνει νόημα και συγκροτεί το εσωτερικό τους χάος.
• Ανταλλαγή συμβουλών για την αποφυγή γευμάτων, τη μείωση λήψης τροφής και την αντιμετώπιση της πείνας (ενδεικτικά σε ποσοστό που αγγίζει το 83% σε έρευνα του 2010).

Πατρική επιλόχεια κατάθλιψη 31/05/2011

   Συναισθήματα ματαίωσης σε νέους μπαμπάδες:

   μια ιστορία που ξεκινάει από παλιά

Πολλές έρευνες ανά τον κόσμο  τα τελευταία χρόνια διερευνούν το φαινόμενο της Πατρικής επιλόχειας κατάθλιψης. Παρότι η ύπαρξη των ερευνών υποδηλώνει ότι οι νέοι πατέρες αντιμετωπίζουν περισσότερες συναισθηματικές δυσκολίες από όσες  θεωρούσαμε, τα αποτελέσματα των ερευνών δεν επιβεβαιώνουν την ύπαρξη κατάθλιψης σε σημαντικό κομμάτι του ερευνώμενου πληθυσμού. Ωστόσο σε μέρος αυτών παρατηρούνται έντονα συναισθήματα απογοήτευσης, ανεπάρκειας και άγχους, που αξίζουν την προσοχή μας.

Οι έρευνες

Θα αναφέρουμε ενδεικτικά κάποιες έρευνες που ασχολήθηκαν με το θέμα της πατρικής επιλόχειας κατάθλιψης, διαλέγοντας ανάμεσα σε πολλές που έχουν μελετήσει αυτό το σχετικά νέο (ή ως τώρα «βουβό») φαινόμενο.

Στην έρευνα « The First-Time Fathers Study: a prospective study of the mental health and wellbeing of men during the transition to parenthood», οι John T. Condon, Philip Boyce και Carolyn J. Corkindale υποστηρίζουν ότι η εγκυμοσύνη, περισσότερο απ’ ότι η περίοδος μετά τη γέννα, είναι για τους άνδρες πιο αγχωτική, γιατί τους εισάγει στην πατρότητα. Τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι σημαντικότερες αλλαγές πραγματοποιούνται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης κι ότι μετά τη γέννα το πιο αξιοσημείωτο γεγονός που προκαλεί θλίψη στους άνδρες είναι κυρίως η έλλειψη αλλαγών. Αυτοί οι άνδρες φαίνεται να μην είχαν προετοιμαστεί καθόλου για τον αντίκτυπο που θα είχε η πατρότητα στη ζωή τους, κυρίως όσον αφορά τη σεξουαλική τους ζωή.

Στην έρευνα “Becoming an Involved Father of an Infant”, η Janice Goodman αποκαλύπτει ότι οι πατέρες διανύουν τέσσερις φάσεις κατά την είσοδό τους στην πατρότητα: α)τη φάση των προσδοκιών και των προθέσεων, β)την αντιμετώπιση της πραγματικότητας, γ)την κατασκευή του δικού τους ρόλου σαν εμπλεκόμενου πατέρα και δ)το να θερίσουν τους καρπούς. Όταν μία απ’ αυτές τις φάσεις δεν μπορεί να ολοκληρωθεί αρκετά ικανοποιητικά, υπάρχουν ενδεχόμενα εμφάνισης πατρικής επιλόχειας κατάθλιψης.

Σε μια ακόμα πιο στοχευμένη έρευνα με τίτλο «Paternal postpartum depression, its relationship to maternal postpartum depression, and implications for family health», η Goodman αναγνωρίζει την πατρική επιλόχεια κατάθλιψη ως ένα σημαντικό φαινόμενο και το συσχετίζει με τη μητρική επιλόχεια, ως ένα παράγοντα που μπορεί να επηρεάσει την ψυχική υγεία όλης της οικογένειας.

Μαζί της συμφωνούν και οι N. Letourneau, L. Duffett-Leger, C.L.Ddennis, M. Stewart και  P. D. Tryphonopoulos στην έρευνά τους «Identifying the support needs of fathers affected by post-partum depression: a pilot study», όπου μελετούν και τις κοινωνικές συνθήκες που δεν επιτρέπουν στους πατέρες να δεχθούν βοήθεια στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν. Οι κοινωνικές στάσεις των ανδρών παρεμποδίζουν το να αναζητήσουν εξαρχής βοήθεια, σε συνδυασμό με την κοινωνική επιταγή να είναι εκείνοι οι δυνατοί που θα παρέχουν στην οικογένειά τους ό,τι χρειαστεί.  Οι άνδρες όμως που παρέκαμψαν το στίγμα και τους έμφυλους  ρόλους αντιμετώπισαν εμπόδια στην ανεύρεση υποστήριξης ακόμα και σε περιοχές όπου υπήρχαν κέντρα ψυχικής στήριξης.  Συχνά δε, ακόμα και όταν η βοήθεια ήταν προσβάσιμη, οι πατέρες περιέγραψαν ότι ένιωσαν συναισθηματικά αποκλεισμένοι απ’ αυτήν.